دنیای قشنگ بردیا...

به نام  خدا... خوش به حالت  بردیا جونم با این دوستای نی نی سایتیت... چه بچه هایی... به به... خوش به حال مامانت با این دوستای گلش... 5 شنبه 23 شهریور ... دومین دیدار ما و دوستای خردادی بود... پار ملت... 11 صبح... با این که کلی بردیا به بغل پیاده راه رفتم و حسابی از کت و کول افتادم ولی به دیدار دوستان می ارزید... جای همه مامانایی که نبودن سبز با حضور: پانیلای خوشگل که تک دختر گردهمون بود.... آرتای شیطون... با نمک... دانشگاه رفته(مهد کودک) سپنتای آقا و خوشگل و جنتلمن پارسای کوپولی و با نمک و خوش خوراک... آرتین مهربون که مامانش موهای خوشگلشو تراشیده تا خوشگل تر بشه... و بردیا ی خودم... که خیلی خواب آلو بود... ...

به نام خدا... وای که چقدر دوست دارم و تو چقده ماهی... چقدر شیطون شدی...  برای شیطونیات میمیرم.. میترسم... دنبالت می دو ام... هنوز دستاتو مشت میکنی و رو به آسمون میگیری و راه میری... برای حفظ تعادل... عاششششق این مدل راه رفتنتم...  اصلا با این راه رفتنت منو عاشق تر کردی... دلم برای اولین خنده هات.. اولین نشستنت ... غذا خوردنت...  غلت زدن و دنده عقب رفتن و دس دسی و  دندون دراوردن و سینه خیز و چهار دست و پا رفتنت تنگ شده مادررررر...برای همشون کلی ذوق کردم... اما راه رفتنت یه مزه ی دیگه ای داشت... چون منتظرش بودم...شدید...  یه مزه ی خوش مزه که تا ابد فراموش نمیکنم...   دیگه وقتی بیرو...

به نام خدا اول از همه... بزنید دست قشنگه رو به افتخار بردیا خان ... عزیزکم...دو تا دندون آسیای پایین هم زده بیرون و پسرکم کم کم  دهن خوشگلت پر از مرواریدای کوچیک و بزرگ میشه...  دلم برای دهن و لثه های بی دندونت تنگ شده...  بی دندونی هم عالمی داشت هاااااااا... موقع خندیدن از ته دل... لثه های متورم و بی دندون...  حالا شدن خاطره... بازم تشویقش کنید...  که تعداد قدم هات بیشتر و بیشتر میشه... مامان بیشتر و بیشتر ذوق میکنه...وقتی که با ترس و دلهره و ذوق و خنده ... کج و کوله قدم برمیداری و خودتو و پرت میکنی بغل مامان بعدشم منتظر تشویق میمونی.. فقط یه مادر میتونه حال مامان و درک کنه...  کلمه ها...

به نام خدا... خدا جون ممنون... بردیا جون ممنون که مامان و بابا رو بیشتر ازین منتظر نذاشتی و پاهای توپول و یهشتی و خوشگلتو  گذاشتی زمین... چشم تو چشم مامان بودی... من به جای تو دل تو دلم نبود.. من به جای تو خدا خدا میکردم...و تو...  یکی دو قدم راه رفتی جان مادرررر... عزیزم نمیدونی چه حالی داشتم.... وقتی لرزان و ترسان یکی دو قدم گذاشتی جلو.... چقدر ذوق زده بودم... انگار تو دنیا چیزی نبود... جز من و بردیا و قدم هایی که یکی یکی برمیداشت و خودش  هم هیجان زده بود...  اگه کسی دور و برم نبود حتما اشکم سرازیر میشد... خدایا ممنونم....  بردیا رو به خودت میسپارم.... بردیا جونم قدم هات استوار مادررررر.......